یک دعای کوچک
. سلام خـدا جون من محسن هستم. خیلی وقته که همدیگر رو میشناسیم. زیاد وقتت رو نمی گیرم، فقط ازت می خوام به همه ی بیماران، شفای خیر عطا کنی. همون شفایی رو براشون می خواجفت شیش
خودم را قمار کرده ام تاس را بینداز هرچه آمد، من جفت شیش می خوانم فقط مرا بردار و با خودت ببر ./بوی سیاه کاج
داستانی که در زیر میخوانید برگرفته از کتاب « قطعه ی هیچم قبرستان » است. نوشته ی بنده. از انتشارات ویدا سال 1384 : سياه سفيد، سياه سفيد، سياه سفيد. همينطور جدول كنار جادهمُ مُ مُ
من شاعر نیستم من مـُحسنم مدام ابتدای اسمم را تکرار کن آن وقت من شروع می شوم و غنچگی لبهای تو ./
اصلاً نمی دونم خوندن کتاب اقتصاد کلان آقای برانسون، چه ربطی به نوشتن این موضوع داشت. یه کم فکر کردم و فهمیدم دلیلش، همین فین و سرفه و زور زدنهای بنده به دلیل سرماخوردگیه، که به ناچار مغز کاریکاتورگونه ی اینجانب رو به این کشف و بدین فکر، منحرف ساخت:
.
امروز به این نتیجه رسیدم که آن دسته از کارها و فعالیتهای فیزیولوژیک آدمی، که کاملاً طبیعی و عادی است، و از قضا، در منظر اخلاقیات زشت به نظر می رسد و حتا در چشم عموم به زبان آوردنش نیز دور از ادب و احترام است، تماماً کارها و فعالیتهایی هستند که توأماً با « فـشـار و بـاد » همراهند. ( می تونید برید تحقیق کنید 
)
.
پی نوشت جهت راهنمایی در تحقیقتون:
مانند: فین کردن، انواع بادهای رایج، تهوع، و اقسام عملیات اجرایی در WC و …
.
اینجاست که پزشکی و ادبیات نیز، به هم می رسند.
راستی، اینها نتیجه ی درس خودندن زیاد نیستا! حاصل افکار کاریکاتورگونه ی شخص نویسنده است!!! (پس به گیرنده هاتون دست نزنید)!
.
مطالب مرتبط با این پست:
