برای این یادداشت توی سایتم، خیلی فکرها داشتم. می خواستم از خبر اتفاق خوب و مهمی که برام پیش اومده بود بنویسم. شاد بودم و می خواستم از شادی بگم. خوشحال بودم و می خواستم از خوشحالیهام بگم. اما حالا بعد از خبر دیگه ای که شنیدم، نمیدونم از چی بگم و از چی بنویسم؟! که زندگی یعنی همین! آره همین. با یه بشکن و تـَق همه چی خوب میشه و با یه تـَق ِ دیگه همه چی غم انگیز … ولی زندگی جریان داره. خودم رو جمع و جور میکنم و اگر گریه اجازه بده، اینطور می نویسم :

صبح امروز پس از ۱۱۹ روز انتظار (از کنکور تا امروز)  و بعد از یک سال تلاش زیاد و درس خوندن مداوم، فوق لیسانس قبول شدم. رشته ی اقتصاد انرژی ، تهران مرکزی با رتبه ی ۱۲ . ناگهان همه چیز زیبا شد، خیلی خوب بود. بالاخره تونستم به این هدفم  برسم. همیشه  میگفتم و میگم که تنها راه مبارزه، موفقیت افراد در امور و پیشرفته و باقی قضایا خودش بعد از این درست میشه. توی ذهنم کلی جمله گذشت کلی حرف کلی خاطره و داستان مگه از یه نویسنده چیزی غیر از این هم برمیاد؟!

توی فکرم متنی رو که قرار بود توی سایتم بنویسم رو آماده کردم. تمام افرادی رو که باید بهشون زنگ می زدم تا موفقیتم رو توی کنکور فوق لیسانس بهشون اطلاع بدم رو مرور کردم و همه ی جملاتی رو که حتماً باید از روی سپاسگزاری بهشون میگفتم رو چیدم. بخصوص سپاس زیاد از اسماعیل بحرایی عزیز که توی این مدت برادرانه با تمام تلاشش من رو تشویق کرد و توی درسها کمکم کرد و از تجربیاتش بهم چشوند و هزار تا محبت دیگه.

در همین گیر و دار اسماعیل خودش از سر کارش بهم زنگ زد و مشخصات دقیق من رو می خواست تا برام چک کنه که قبول شدم یا نه که خودم زودتر بهش خبر دادم که قبول شدم. خوشحال شد ولی من انقدر مست اتفاق پیش اومده بودم که برخلاف عادت همیشگیم و شم نویسندگی اصلاً متوجه غمی نشدم که زیر جملاتش پنهون می کرد.

بعد از اون یه دوست خیلی عزیزم بهم زنگ زد تا تبریک بگه. علی سلیمی یکتا با همون روحیه ی با محبت و معصومش آنچنان از قبولی من هیجان زده بود که من داشت یادم می رفت که من و علی شب و روز با هم درس خوندیم ولی اون خودش قبول نشده بود.

وقتی علی تبریکاتش تموم شد، خبری بهم داد. خبری که …

خـسرو کوهانی رفت

چهار روزه که رفته؛ توی یه حادثه ی رانندگی. اون وقت من نمی دونستم و برای قبولیم شادی می کردم.

سال ۸۲ بود که برای اولین بار دیدمش. با اسماعیل و علی رفته بودیم خونه شون. خسرو ،عالی گیتار می زد. اون شب، چندی هم با هم ساز زدیم و خیلی چیره دست بود. برخورد بسیار گرمی داشت، اخلاقش فوق العاده صمیمی بود. خوش تیپ و مهربون و دوست داشتنی؛ طوری که من در همون لحظه ی اول تصور کردم انگار سالهاست که با هم دوستیم.

خسرو از خویشاوندان اسماعیل بود و از اون به بعد دوست من هم شد. احترام خاصی برای هنرش قایل بودم ( گرچه هنر همیشه زنده است) و حس خوبی از دیدارش بهم دست می داد؛ اما …

حالم بد شد؛ خیلی بد. دلم گرفت، بغض کردم. به استاد لهراسبی آذر زنگ زدم. گفت: « محسن! زندگی همینه. خبر شادی بخش قبولی و خبرغم انگیزیک فوت، آنهم در یک آن و یک روز. زندگی یعنی همین! »

یاد یکی از نظرات اسماعیل توی یادداشت قبلیم ( بهشت از آن کیست ) افتادم و تازه فهمیدم که چرا اسماعیل نوشته بود : « { کی به بهشت میره؟} پسری که در ۲۶ سالگی و شب نامزدیش می میره … »

عصر، به اسماعیل زنگ زدم. خیلی سعی کردم جلوی گریه ام رو بگیرم. باور کردنی نبود و نیست.

۸ شهریور سالگرد عقد خسرو بود و قرار بود بعد از ماه رمضان، مراسم دامادیش باشه اما  درست ۸ شهریور در راه بازگشت به خونه …

توی کار خدا موندم. هیچ وقت ناشکر نیستم و نبودم؛ اما زبونم بند اومده. دستم به نوشتن نمیره، بغضم ترکیده …

خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند

و از زبان تو تمنای دعایی دارد

***

اما، از همه ی دوستان و عزیزانم که دور و نزدیک من رو راهنمایی فرمودن بسیار سپاسگزارم. بویژه از نسترن پاشنک عزیز که بی وقفه پشتیبان من بود و تمامی آنهایی که با یادی من رو تا این مرحله بدرقه کردن. از همه بی نهایت متشکرم.

برای روح بزرگ خسرو عزیزم دعا میکنم و با یاد او فاتحه ای برایش می خوانیم.

آری، بـهـشـت از آن توست ، دوست من./

محسن اصفهانی – ۱۲ شهریور ۸۸